W działalności gospodarczej może być wykorzystywany majątek własny oraz cudzy. Użytkowanie obcych składników majątku jest realizowane na podstawie umowy najmu, dzierżawy, użyczenia lub innej o podobnym charakterze. Korzystanie z tych składników może się wiązać z poniesieniem określonych kosztów na przystosowanie ich do potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Całokształt takich nakładów, które zwiększają wartość użytkową obcego środka trwałego, określany jest mianem inwestycji w obcych środkach trwałych. Najczęstszym przykładem inwestycji w obcych środkach trwałych są nakłady na lokale wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej.

Przepisy podatkowe ani przepisy bilansowe nie definiują wprost inwestycji w obcych środkach trwałych. Jednak według art. 4a pkt 2 ustawy o CIT oraz art. 5a pkt 2 ustawy o PIT przyjmuje się, że inwestycje w obcych środkach trwałych, o których mowa w art. 16a ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT i art. 22a ust. 2 pkt 1 ustawy o PIT, to ulepszenia w obcych środkach trwałych w rozumieniu ustawy o rachunkowości.

Ulepszenie środka trwałego polega na rozbudowie, przebudowie, modernizacji lub rekonstrukcji, powodującej, że wartość użytkowa tego środka po zakończeniu ulepszenia przewyższa posiadaną przy przyjęciu do używania wartość użytkową, mierzoną okresem używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonego środka trwałego, kosztami jego eksploatacji lub innymi miarami. Z kolei obcym środkiem trwałym są aktywa, które nie stanowią własności podatnika i w momencie przekazania do używania są kompletne oraz zdatne do używania.

Pełna treść artykułu>>>>